30.05.CZWARTEK-WNIEBOWSTĄPIENIE PANSKIE

MSZE W NASZEJ PARAFII  30.05 .czwartek 2019:

8.00 – PUTTEN ;   PIOTR KANIA(URODZINOWA),+WANDA  KANIA.

10.00– ARNHEM(W KAPLICY,na pietrze,wejscie od tylu kosciola!!!) : DZIEKCZYNNA(,PANI MARII)

12.30–  UTRECHT:++ ANNA(16.R.),KAZIMIERZ

PO MSZY W UTRECHCIE – ZAPRASZAMY  NA WSPOLNY PIKNIK DO PARKU W UTRECHCIE (2 KILOMETRY OD NASZEGO KOSCIOLA)

Adres: GAGELBOS GAGELDIJK 104, 3566MH UTRECHT.

https://www.google.com/maps/place/Gageldijk+104,+3566+MH+Utrecht

PRZyNOsimy cos do przegryzienia,na wspolny stol.oraz  sprzet sportowy,dobre humory:))

UWAGA-W PIATEK NIE MA MSZY W UTRECHCIE!!!

1.06.sobota-TIEL-18.30-spowiedz,nabozenstwo.19.00-Msza sw…

2.06.NIEDZIELA-   7.NIEDZIELA WIELKANOCNA

ARNHEM 9.30: W INT.JUSTYNY I JERZEGO ,O Boze blogoslawienstwo z okazji 15.rocznicy slubu

UTRECHT 12.30 ; w intencji MLODZIEZY BIERZMOWANEJ W UBIEGLYM ROKU

HENGELO 16.00 :W INTENCJI  PARAFIAN

PUTTEN 19.00 ………………………..

*************************************************************************************************************

ZAPRASZAMY DO WSPOLNEGO PIELGRZYMOWANIA !!!AUTOBUSEM Z UTRECHTU !!!

10.06.2019-PONIEDZIALEK – Swięto NAJSW.MARYI PANNY,MATKI KOSCIOLA

70.POLONIJNA PIELGRZYMKA DO SANKTUARIUM MARYJNEGO W SCHERPENHEUVEL, BELGIA.

(180KM OD UTRECHTU)

11,00-MSZA SWIETA.13,00-CZAS NA POSILEK.14,30-PROCESJA EUCHARYSTYCZNA.16,00-KONCERT ZESPOLU KLERYCKIEGO,,GITAŘY   NIEPOKALANEJ „Z OBRY.

ZAPRASZAMY DO UDZIALU. ZAPISY U PANI BARBARY SAMMLER Z UTRECHTU.(okolo.20-25.euro)

TEL. 06 25 22 63 30

https://goo.gl/maps/SMyJ6dF6srwejVGu6

 

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

CZYTANIA

 

Czterdzieści dni po zmartwychwstaniu i ukazywaniu się apostołom w celu umocnienia ich wiary, Jezus wstępuje do nieba. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego jest pamiątką triumfalnego powrotu Syna do Ojca w niebie – celu naszej ziemskiej pielgrzymki. Według Dziejów Apostolskich, miejscem wniebowstąpienia Chrystusa była Góra Oliwna. Na tym miejscu w 378 r. wybudowano kościół z otwartym dachem, aby upamiętnić unoszenie się Chrystusa do nieba.

 

 

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu… (Dz 1,9). Faktem wniebowstąpienia Jezusa kończy się pierwsza księga – Ewangelia według św. Łukasza – i zaczyna się druga księga jego autorstwa, czyli Dzieje Apostolskie. Stanowią one zatem kontynuację relacji o dziełach Jezusa dokonanych przez wybranych przez Niego apostołów, to znaczy za pośrednictwem Kościoła pierwotnego – apostolskiego. Wszystkie słowa i czyny Jezusa opisane w pierwszej księdze (Ewangelia) tworzą niezbędną podstawę i punkt odniesienia dla wielkiej misji Kościoła, o której opowie druga księga – Dzieje Apostolskie. Adresatem Ewangelii według św. Łukasza i Dziejów Apostolskich był tajemniczy „dostojny Teofil”. W najnowszej interpretacji egzegetów biblijnych imię greckie Teofil należy tłumaczyć jako „przyjaciel Boga”. W konsekwencji, adresatem dwutomowego dzieła św. Łukasza był „dostojny przyjaciel Boga”, którym był prawdopodobnie wysokiej rangi urzędnik rzymski Sergiusz Paweł, namiestnik Cypru jako prokonsul, wspomniany w czasie pierwszej podróży misyjnej św. Pawła Apostoła, którego uczniem i towarzyszem podróży był także św. Łukasz. Prokonsul, który jest określany jako człowiek roztropny (Dz 13, 7), wezwał Barnabę i Pawła, by posłuchać ich nauk. Po tym, jak fałszywy prorok żydowski i mag Bar-Jezus (Elimas) usiłował odwieść prokonsula od wiary i stracił na jakiś czas wzrok po proroczych słowach św. Pawła, Sergiusz Paweł uwierzył w nauki głoszone przez Pawła i Barnabę (Dz 13,12). Ze względu na jego wysoką pozycję zajmowaną w administracji rzymskiej miał on strategiczne znaczenie dla propagowania Dobrej Nowiny o Jezusie. Można zatem przypuszczać, że bezpośrednim adresatem był prokonsul Cypru Sergiusz Paweł, a pośrednio każdy chrześcijanin nawrócony z pogaństwa. Bo każdy, kto sięgał po to dzieło, mógł się czuć adresatem, jeśli tylko zechciał być „przyjacielem Boga”. Przyjmując tak określonego adresata, łatwo wytłumaczyć również charakter dwutomowego dzieła św. Łukasza i jego uniwersalizm (ks. Paweł M. Mucha). Św. Łukasz, nawrócony lekarz antiocheński i Grek z pochodzenia, zamierzał przedstawić swojemu adresatowi najpierwotniejsze dzieje Kościoła jako urzeczywistnienie słów pożegnalnych Jezusa: Będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1, 8).

 

Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? (Dz 1, 11). Po tym subtelnym, anielskim upomnieniu apostołowie najpierw oddali pokłon Jezusowi, który podniósłszy ręce błogosławił ich i został uniesiony do nieba, a następnie, z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga (Łk 24, 50-53). Jerozolima stanowiła przestrzenny symbol ciągłości historii zbawienia między Izraelem a Kościołem, między czasami Jezusa a czasami Kościoła, tak jak jej osobowym ucieleśnieniem było grono „Dwunastu” i osoby uczestniczące w wydarzeniach wielkanocy. Centralna rola miasta świętego w Łukaszowej wizji historii zbawienia podkreśla ciągłość między ludem pierwszego przymierza (Izrael) a ludem nowego i wiecznego przymierza (Kościół), szczególnie przez fakt, że Jerozolima jest historycznym miastem, które „zabija proroków” (Łk 13, 33-35; 18, 31; Dz 13, 27-28), będące równocześnie pierwszym miejscem pozyskiwania przez Ewangelię nowo nawróconych z „domu Izraela” (Łk 24, 47; Dz 2, 36-41; 3, 17-21), jak i wstępnym areopagiem rozpoczynającym chrześcijańską misję (zesłanie Ducha Świętego), nabierającą dynamiki i uniwersalnego charakteru pod wpływem kolejnych prześladowań i śmierci męczeńskiej św. Jakuba Młodszego i św. Szczepana (Dz 8, 2-3). Chociaż czas odnowienia Izraela („przywrócenie królestwa Izraela”) był nieznany, jego misja związana z czasami ostatecznymi, jako świadka namaszczonego Duchem Świętym, dokonuje się tutaj i teraz. Uczniowie Jezusa, w sposób szczególny „Dwunastu”, mają więc teraz pełnić rolę proroczej „Reszty” Izraela. Po otrzymaniu „mocy” od Ducha Świętego uczniowie Jezusa będą Jego świadkami nie tylko dla „domu Izraela”, lecz „aż po krańce ziemi”.

 

W imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego… (Łk 24, 48). W zakończeniu swojej Ewangelii, tak jak na początku Dziejów Apostolskich, św. Łukasz podaje „eklezjologiczną” interpretację wydarzeń paschalnych. Przez krótki czas uczniowie Jezusa mają pozostać w Jerozolimie: Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego (Dz 1, 14). Po otrzymaniu darów Ducha Świętego Boża Eklezja musi rozpocząć podróż po drogach świata – drogach Kościoła, głosząc dobrą nowinę o Jezusie Chrystusie, którytrzeciego dnia zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa i siedzi po prawicy Ojca. Ziemska podróż Jezusa Chrystusa nie zakończyła się w „obłokach” (absolutna pustka), lecz w Sercu tego, którego kochał i nazywał swoim Ojcem.

 

Wniebowstąpienie to dzień wielkiej radości dla Kościoła powszechnego i dla całego rodzaju ludzkiego. Jezus Chrystus powrócił do swojego Ojca wraz z naturą ludzką, w której żył, walczył na ziemi i zwyciężył. Przyoblekł się w nią dla naszego zbawienia, kiedy zstąpił z nieba i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. W uwielbionej naturze Jezusa Chrystusa chwałę odbiera nie tylko człowiek, ale również całe stworzenie. Tajemnica wniebowstąpienia nie każe nam jednak odrywać naszych oczu od ziemi, lecz czynić ją sobie poddaną w ten sposób, aby budować „nową ziemię i nowe niebo”.

 

 

Tajemnica wniebowstąpienia ukazuje sens pracy i ludzkich wysiłków na ziemi, utwierdza chrześcijańską misję w świecie oraz otwiera horyzont nadziei do bycia tam, gdzie jest nasz Pan, Mistrz i Najświętszy Odkupiciel. Chrystus nie tylko zapewnił nas, że pozostanie z nami do końca świata, ale też pokazał nam jedyną, osobową i pewną drogę: Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie… (J 14, 6). Chrześcijanin jest zatem zobowiązany do twardego stąpania po ziemi w celu odnawiania jej oblicza, ale także ma obowiązek wpatrywania się w niebo, które z chwilą przyjęcia chrztu świętego stało się udziałem każdego z nas. Odtąd niebo stało się naszą ojczyzną oraz punktem odniesienia dla całej naszej aktywności i misji. „Nie szukaj gwiazd i bogów na ziemi. Szybuj wysoko. Masz skrzydła orła i anioła” (EK).

 

Profesor nadzwyczajny Istituto Superiore di Teologia Morale
(antropologia filozoficzna – specjalność bioetyka), Accademia Alfonsiana – Rzym

o. Edmund Kowalski CSsR

 

W niedzielę w kościołach w prawie całej Polsce odczytywany jest list biskupów skierowany do wiernych, w którym przyznają, że jako pasterze Kościoła nie uczynili wszystkiego, aby zapobiec skandalom seksualnym z udziałem duchownych, i krzywdom doznanym przez ofiary tych przestępstw. – Nie zawsze jako biskupi odważnie reagowaliśmy na wszystkie te przypadki – przyznał w rozmowie z dziennikarzami prymas Polski, arcybiskup Wojciech Polak.

W liście do wiernych odczytywanym podczas niedzielnych mszy 26 maja biskupi cytują relacje ofiar księży pedofilów przedstawione w filmie „Tylko nie mów nikomu” Tomasza Sekielskiego. Twierdzą, że film uświadomił im ogrom cierpienia ludzi skrzywdzonych w dzieciństwie przez duchownych. Według biskupów film przedstawia „przykłady braku wrażliwości, grzechu zaniedbania i niedowierzania osobom skrzywdzonym, co w konsekwencji chroniło sprawców”.

Biskupi apelują do osób pokrzywdzonych przez duchownych o zgłaszanie tych faktów przełożonym kościelnym i organom państwowym. Przypominają, że w każdej diecezji i w wielu prowincjach zakonnych wyznaczono delegatów powołano delegatów odpowiedzialnych do przyjmowania takich zgłoszeń i udzielania pomocy ofiarom.

Duchowni chcą, żeby bezpieczeństwo dzieci stało się priorytetem. Stąd odpowiednie szkolenia w kościołach i w seminariach. Walkę z pedofilią w Kościele w Polsce wesprzeć ma też specjalny wysłannik Stolicy Apostolskiej. Apb Charles Scicluna pracujący Kongregacji Nauki i Wary od kilkunastu lat zajmuje się sprawami nadużyć seksualnych w Kościele katolickim. W czerwcu 2019 r. weźmie udział w konferencji episkopatu Polski. Jest autorem raportu, w następstwie którego wszyscy biskupi Chile zostali wezwani do Watykanu, gdzie złożyli rezygnacje. Franciszek 8 z nich już przyjął.

Biskupi do wiernych: nie uczyniliśmy wszystkiego, aby zapobiec krzywdom

26-05-2019

 

Nie ma słów, aby wyrazić nasz wstyd z powodu skandali seksualnych z udziałem duchownych. Są one powodem wielkiego zgorszenia i domagają się całkowitego potępienia, a także wyciągnięcia surowych konsekwencji wobec przestępców, oraz wobec osób skrywających takie czyny – napisali biskupi zebrani na posiedzeniu Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski.

„Przyznajemy, że jako pasterze Kościoła nie uczyniliśmy wszystkiego, aby zapobiec krzywdom” – napisali biskupi do wiernych w liście przeznaczonym do odczytania w kościołach w niedzielę 26 maja.

Biskupi odnoszą się m.in. do filmu „Tylko nie mów nikomu”, który – jak wskazują – jest przede wszystkim dokumentem upubliczniającym „wstrząsające relacje dorosłych dziś osób, wykorzystywanych w dzieciństwie przez duchownych”. „Zawiera on także przykłady braku wrażliwości, grzechu zaniedbania i niedowierzania osobom skrzywdzonym, co w konsekwencji chroniło sprawców. Film, przyjmując perspektywę pokrzywdzonych, uświadomił nam wszystkim ogrom ich cierpienia” – podkreślają.

Rada Stała KEP, zauważa, że dla „młodych szczerze szukających Boga, skandale seksualne z udziałem duchownych stają się ciężką próbą wiary i powodem do wielkiego zgorszenia”:„Rozczarowanie i oburzenie jest tym większe i boleśniejsze, że dzieci zamiast troskliwej miłości i towarzyszenia w szukaniu bliskości Jezusa doświadczyły przemocy i brutalnego odarcia z godności dziecka. Od początku swego istnienia wspólnota kościelna uznawała takie zachowania za wyjątkowo ciężki grzech” – piszą paterze Kościoła w Polsce.

Biskupi podkreślają, że chcą zjednoczyć wysiłki ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, żeby chronić najmłodszych. „Prosimy o wsparcie wychowawców i opiekunów dzieci i młodzieży w przedszkolach i szkołach oraz w zakładach opiekuńczo-wychowawczych. Prosimy o pomoc w zdobywaniu odpowiedniej wiedzy i umiejętności, by wszystkie placówki prowadzone przez Kościół stały się domami bezpiecznymi, wyznaczającymi najlepsze standardy ochrony dzieci. Taki sam apel kierujemy do odpowiedzialnych za ruchy katolickie i organizacje młodzieżowe. Bądźmy wszyscy bardziej wrażliwi wobec dzieci i młodzieży, a także wobec osób pokrzywdzonych” – podkreśla Rada Stała KEP.

Publikujemy treść słowa biskupów do wiernych:

WRAŻLIWOŚĆ I ODPOWIEDZIALNOŚĆ
Słowo biskupów do wiernych

Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych,
którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej
kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza (Mk 9, 42)
Drogie Siostry i drodzy Bracia!

W ostatnim czasie wspólnota Kościoła w Polsce wstrząsana jest kolejnymi bolesnymi informacjami o wykorzystywaniu seksualnym dzieci i młodzieży przez niektórych duchownych. Przestępstwa te są źródłem głębokiego cierpienia osób pokrzywdzonych. Nie ma słów, aby wyrazić nasz wstyd z powodu skandali seksualnych z udziałem duchownych. Są one powodem wielkiego zgorszenia i domagają się całkowitego potępienia, a także wyciągnięcia surowych konsekwencji wobec przestępców oraz wobec osób skrywających takie czyny.

Cierpienia osób pokrzywdzonych dotykają nie tylko ich samych, ale także całych rodzin oraz wspólnot kościelnych. Przestępstwa te „przysłoniły blask Ewangelii takim mrokiem, jakiego nie znały nawet wieki prześladowań” (Benedykt XVI, List do katolików w Irlandii, 19.03.2010).

Głęboko tkwią w nas wykrzyczane słowa świadectwa osoby pokrzywdzonej, iż Chrystus nie krzywdził dzieci. „To [co ksiądz zrobił] naprawdę odcisnęło bardzo duże piętno na moim dorosłym życiu. Ja do tej pory mam koszmary. Cały czas jest to we mnie” – tak powiedziała w filmie w czasie konfrontacji z oprawcą 39-letnia Anna, przed laty 9-letnia uczennica. I drugie świadectwo, przekazane w artykule napisanym przez dorosłego dziś mężczyznę: „Nie mam żalu do Kościoła. Wiem, że skrzywdził mnie nie [cały] Kościół, lecz konkretna osoba. Nie wiem, czy ktokolwiek z przełożonych cokolwiek o tym wiedział. Ale martwi mnie, że tacy jak ja, pozostają poza kościelną sferą uwagi”. Obydwa wyznania są wstrząsające – to nigdy nie powinno się było wydarzyć.

1. Świadectwo cierpienia

Wielu z nas obejrzało film „Tylko nie mów nikomu”. Ten dokument, to przede wszystkim wstrząsające relacje dorosłych dziś osób, wykorzystywanych w dzieciństwie przez duchownych. Zawiera on także przykłady braku wrażliwości, grzechu zaniedbania i niedowierzania osobom skrzywdzonym, co w konsekwencji chroniło sprawców. Film, przyjmując perspektywę pokrzywdzonych, uświadomił nam wszystkim ogrom ich cierpienia. Każdy, kto jest wrażliwy, poznając losy osób pokrzywdzonych, odczuwa ból, wzruszenie i smutek wobec ich cierpienia. Dziękujemy wszystkim, którzy mieli odwagę opowiedzieć o swoim cierpieniu. Zdajemy sobie sprawę z tego, że żadne słowo nie jest w stanie wynagrodzić im krzywd, jakich doznali.

Przyznajemy, że jako pasterze Kościoła nie uczyniliśmy wszystkiego, aby zapobiec krzywdom.

Dla wielu wiernych, szczególnie dla młodych szczerze szukających Boga, skandale seksualne z udziałem duchownych stają się ciężką próbą wiary i powodem do wielkiego zgorszenia. Rozczarowanie i oburzenie jest tym większe i boleśniejsze, że dzieci zamiast troskliwej miłości i towarzyszenia w szukaniu bliskości Jezusa doświadczyły przemocy i brutalnego odarcia z godności dziecka. Od początku swego istnienia wspólnota kościelna uznawała takie zachowania za wyjątkowo ciężki grzech; według słów Chrystusa „kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza” (Mk 9,42). „Biada człowiekowi przez którego dokonuje się zgorszenie” (Mt 18,7).

2. Wrażliwość

Wszyscy, zarówno duchowni, jak i świeccy, jako społeczność, musimy stworzyć właściwą przestrzeń do przywrócenia pokrzywdzonym jak najbardziej normalnego życia, a także do odbudowania zaufania wobec duszpasterzy i biskupów.

Wyznania pokrzywdzonych przynaglają nas, biskupów, ale i wszystkich ludzi dobrej woli do większego wyczulenia na zagrożenia; do większej wrażliwości na pomoc pokrzywdzonym. Zarówno niebezpieczeństwa, jak i konieczność wsparcia dotyczą każdego środowiska, nie tylko kościelnego, ale i rodzin, szkół, klubów sportowych i wielu innych grup. Sytuacje życiowe pokrzywdzonych skłaniają do szybszego i skuteczniejszego pomagania im. Oni potrzebują wielkiej wrażliwości i wsparcia, by odnaleźć równowagę życia.

Prosimy osoby pokrzywdzone przez duchownych, aby zgłaszały doznaną krzywdę do przełożonych kościelnych oraz do odpowiednich organów państwowych. W każdej diecezji i w wielu prowincjach zakonnych został wyznaczony delegat upoważniony do przyjmowania zgłoszeń o wykorzystaniu seksualnym małoletnich przez osobę duchowną. Ma on też pomóc w otrzymaniu wsparcia psychologicznego, prawnego i duszpasterskiego. Chcemy wspierać pokrzywdzonych od początku tej drogi w podjęciu kroków potrzebnych do przezwyciężania skutków doznanej krzywdy.

Przyjmujemy z wdzięcznością nowe motu proprio papieża Franciszka, w którym Ojciec Święty nakazuje zgłaszanie takich przestępstw i przewiduje poważne kary dla przełożonych, którzy zaniedbywali swoje obowiązki chronienia owczarni Chrystusowej. Pamiętamy też o tym, że według zawartych w tym dokumencie nowych norm prawa kościelnego nikogo przy zgłaszaniu przestępstwa nie wolno zobowiązywać do milczenia. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby te zgłoszenia w instytucjach kościelnych przebiegały ze współczuciem i z jak największą wrażliwością oraz w poczuciu bezpieczeństwa dla każdej osoby i jej dramatu. Będziemy też nadal zgłaszać przestępstwa państwowym organom ścigania.

Wielu duchownych i świeckich pracuje z osobami, które odważyły się powiedzieć o swoich traumatycznych doświadczeniach. Nie rozgłaszamy tego, ponieważ szanujemy ich prawo do prywatności. Być może sami zdecydują się o tym głośno mówić. Reakcja najbliższego otoczenia rzadko niestety opiera się na życzliwości i wrażliwości. Często jest okrutna, bezmyślna i bezlitosna, czasem pełna wyrzutów, przez co nam wszystkim potrzebna jest zmiana mentalności, by osoby poszkodowane w dzieciństwie lub młodości w delikatnej sferze seksualności były chronione i wspierane.

3. Odpowiedzialność

Zwracamy coraz większą uwagę na wychowanie w seminariach i kształtowanie osobowości przyszłych księży. Nie chcemy dopuścić, aby w szeregach duchowieństwa znalazły się osoby niedojrzałe, niezdolne do wierności złożonym ślubom i przyrzeczeniom. Ponadto, od sześciu lat koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży powołany przez Konferencję Episkopatu Polski organizuje wraz z zespołem współpracowników Centrum Ochrony Dziecka liczne szkolenia dla duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego. Przygotowujemy w diecezjach i w zgromadzeniach zakonnych także system zapobiegania; ma on pomóc ochronić dzieci i młodzież przed potencjalnym wykorzystaniem seksualnym. Chcemy, by ich bezpieczeństwo stało się priorytetem we wszystkich środowiskach.

W tym kontekście w szczególny sposób doceniamy pracę zdecydowanej większości kapłanów, którzy wierni Ewangelii gorliwie i ofiarnie służą Bogu i ludziom. Nie pozwólmy, by dobro, które dokonuje się w Kościele przez ich posługę, przesłoniły nam grzechy konkretnych osób. Na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej nie przenośmy też win konkretnych osób w sutannach na wszystkich księży. Tych czynów dopuścili się konkretni ludzie i oni powinni zostać ukarani za swoje czyny. Wesprzyjmy w tych trudnych chwilach kapłanów pracujących z poświęceniem, by nie utracili zapału i otrzymali umocnienie ze strony wiernych świeckich.

Wspólnie ze wszystkimi ludźmi dobrej woli jednoczymy wysiłki w rozpoznawaniu i eliminowaniu czynników sprzyjających przestępstwom. Prosimy o wsparcie wychowawców i opiekunów dzieci i młodzieży w przedszkolach i szkołach oraz w zakładach opiekuńczo-wychowawczych. Prosimy o pomoc w zdobywaniu odpowiedniej wiedzy i umiejętności, by wszystkie placówki prowadzone przez Kościół stały się domami bezpiecznymi, wyznaczającymi najlepsze standardy ochrony dzieci. Taki sam apel kierujemy do odpowiedzialnych za ruchy katolickie i organizacje młodzieżowe. Bądźmy wszyscy bardziej wrażliwi wobec dzieci i młodzieży, a także wobec osób pokrzywdzonych.

Zakończenie

Nasze słowo do wszystkich ludzi dobrej woli kończymy modlitwą do Ducha Świętego:

Oto jesteśmy, Panie, Duchu Święty.
Jesteśmy – wprawdzie obciążeni grzechem,
lecz zgromadzeni w imię Twoje.
Przyjdź do nas i bądź z nami,
Racz obmyć nasze serca
i naucz nas, co mamy czynić,
dokąd mamy zmierzać,
Powiedz, co mamy podjąć,
abyśmy wsparci Twoją mocą
Tobie zdołali podobać się we wszystkim. (św. Augustyn)

Przyzywając mocy Ducha Świętego i wstawiennictwa Maryi, Matki Kościoła,
Jej powierzając osoby skrzywdzone, rodziny, dzieci i młodzież oraz wspólnoty kościelne,
upraszamy w modlitwie ducha pokory i odwagi,
aby nie dać się zwyciężyć złu i ogarnąć troską wszystkich.

Podpisali:

Biskupi zebrani na posiedzeniu Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 22 maja 2019 r.

https://www.youtube.com/watch?v=4Gs4tzuRoBY