Sakramenty

Przy parafii działa szkółka przygotowująca do sakramentów świętych: Spowiedzi, I Komunii sw.,Bierzmowania>. Więcej informacji w zakładce Szkółka.

Sakrament chrztu

Rodzice dziecka zgłaszają pragnienie chrztu dziecka nie później niż 2 tygodnie przed terminem chrztu. Dokumenty potrzebne przy zgłoszeniu: odpis z aktu urodzenia dziecka, dane personalne i metryki bierzmowania rodziców chrzestnych oraz zaświadczenie z parafii ich zamieszkania stwierdzające, że są praktykującymi katolikami.

Czy chrzestnym może byc protestant ?

Z punktu Kodeksu Prawa Kanonicznego sprawa wygląda tak:

Kanon 872 – Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawiać do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki.
Kan. 873 – Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje chrzestnych.
Kan. 874 –
§ 1. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

1° jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

2° ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;

jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;

4° jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;

5° nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

§ 2. Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i tojedynie jako świadek chrztu.

 

Najświętszy Sakrament

I Komunia święta

Katecheza przygotowawcza do przyjęcia po raz pierwszy sakramentu pojednania oraz Najświętszego Sakramentu jest podejmowana po zgłoszeniu dzieci przez rodziców. Okres przygotowania trwa na ogół cały rok szkolny / katechetyczny.

Komunia święta duchowa

Wiele osób jest pozbawionych komunii świętej eucharystycznej: w krajach pozbawionych kościołów i kapłanów, w trakcie pracy lub urlopu
za granicą, w czasie pobytu w szpitalu, wojsku lub w więzieniu, z powodu pożycia małżeńskiego bez sakramentu małżeństwa, w stanie grzechu ciężkiego. W takich sytuacjach wierzący pragnący zjednoczenia z Chrystusem mogą odpowiedzieć na Jego miłość przez przyjmowanie komunii świętej duchowej. Komunia duchowa polega na gorącym pragnieniu przyjęcia Pana Jezusa z pobudki miłości napełniającej serce. Komunia pragnienia, zwana komunią duchową, jest pokarmem zbawienia dla duszy, gdyż wzbudza w niej miłość do Pana Boga i pragnienie życia doskonałego, daje moc do ćwiczenia wiary i przynosi korzyść – w przeciwieństwie do komunii sakramentalnej przyjętej niegodnie. Komunię duchową można przyjmować także wtedy gdyby komunia święta eucharystyczna miałaby być przyjęta niegodnie. Komunię świętą duchową można przyjmować codziennie, w każdej chwili dnia i nocy, w każdym miejscu, a szczególnie w czasie adoracji Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

Sposób przyjęcia duchowej Komunii jest następujący: w danej chwili skupiamy się i przenosimy się myślą przed tabernakulum z Najświętszym Sakramentem. Wzbudzamy akt wiary, nadziei, miłości i żalu, uwielbienia i pragnienia. Wyobrażamy sobie, że kapłan podaje nam Przenajświętszy Sakrament. Przyjmujemy go w duchu z uszanowaniem, wielką pokorą i ufną miłością, a następnie odprawiamy dziękczynienie jak po komunii eucharystycznej. W czasie choroby s. Faustyny anioł Pański posilał ją trzynaście razy właśnie komunią duchową , zaznaczając przez to jak miła jest Bogu ta praktyka, którą służebniczki Miłosierdzia Bożego będą stosować i zachęcać inne dusze dobrej woli ku temu
(ks. M. Sopoćko, http://www.faustyna.com.pl/eucharystia_pl.htm).

Modlitwa: O mój Jezu, wierzę, że jesteś obecny w Przenajświętszym Sakramencie. Kocham Cię nade wszystko i dusza moja tęskni do Ciebie. Ponieważ jednak nie mogę Cię teraz przyjąć w Przenajświętszym Sakramencie, przyjdź więc przynajmniej w duchowy sposób do mojego serca. Obejmuję Cię całego, jak gdybyś już był we mnie i łączę się całkowicie z Tobą. Nie dozwól, bym kiedykolwiek rozłączył się z Tobą.
O Jezu, moje największe dobro, moja najsłodsza Miłości, zrań i rozpal moje serce, by odtąd zawsze całe pałało miłością ku Tobie.

NL: Geestelijke communie, http://www.godisliefde.net/NL/static/archief/documenten/geestelijkecommunie/00_index.asp
Gebed: "Onze Lieve Heer. Ik geloof dat U tegenwoordig bent in het Allerheigste Sacrament. Ik bemin U boven alles en mijn ziel verlangt naar U. Ik zou U willen ontvangen in het Allerheiligste Sacrament met de zuiverheid, nederigheid en toewijding, waarmee Uw allerheiligste Moeder U ontving en met de geest en de vurigheid van de heiligen. Nu ik Uw lichaam en Uw bloed niet kan ontvangen, kom tenminste op de geestelijke wijze in mij hart. Ik omarm U geheel alsof U reeds nu in mij bent en ik verbind mij volledig met U. Laat mij niet toe zich van U te scheiden. O Jezus, mijn grootste goed, mijn allerzoetste Liefde, verwond en ontbrand mijn hart, opdat het voortaan altijd met liefde naar U zal verlangen".

Interkomunia niemożliwa

Oprócz katolików we mszach św. naszej parafii uczestniczą śpiewem, modlitwą i obecnością również niekatoliccy małżonkowie, należący do różnych kościołów protestanckich. Niektórzy z nich pragną przystępować do komunii św. zgodnie z liberalną praktyką protestancką. Protestanci uczestniczący we mszy św. w kościele katolickim muszą stosować się jednak nie do protestanckiej lecz do katolickiej dyscypliny liturgicznej. Wiara, teologia i tradycja Kościoła katolickiego, starożytnych kościołów wschodnich oraz kościoła prawosławnego nie przewiduje możliwości interkomunii, czyli komunikowania w innym kościele. Wynika to troski o wierność całej dotychczasowej tradycji Kościoła. Wszystkie kościoły prowadzą dialog ekumeniczny, który ma wyjaśnić różnice w rozumieniu sakramentów świętych w poszczególnych kościołach, przede wszystkim sakramentu eucharystii i kapłaństwa. Do czasu uzgodnienia z Kościołami chrześcijańskimi nauki o kapłaństwie sakramentalnym i rzeczywistej obecności Chrystusa w eucharystii interkomunia pozostaje niemożliwa. Niekatolicy mogą w kościele katolickim przyjąć komunię św. tylko w sytuacji poważnej konieczności, na przykład w niebezpieczeństwie śmierci, za uprzednią zgodą ordynariusza, po wcześniejszym przygotowaniu i wyznaniu wiary katolickiej.
Katechizm Kościoła Katolickiego nr. 1399-1401:
1399 Kościoły wschodnie, które nie są w pełnej komunii z Kościołem katolickim, celebrują Eucharystię z wielką miłością. "Kościoły te mimo odłączenia posiadają prawdziwe sakramenty, szczególnie zaś, na mocy sukcesji apostolskiej, kapłaństwo i Eucharystię, dzięki którym są dotąd z nami zjednoczone" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 15). Pewna jedność in sacris, a więc w Eucharystii, jest "w odpowiednich okolicznościach i za zgodą kościelnej władzy… nie tylko możliwa, ale i wskazana" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 15; por. KPK, kan. 844, § 3).
1400 Wspólnoty eklezjalne powstałe w wyniku Reformacji, odłączone od Kościoła katolickiego, "nie przechowały… właściwej i całkowitej rzeczywistości eucharystycznego Misterium, głównie przez brak sakramentu kapłaństwa" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 22). Z tego powodu dla Kościoła katolickiego interkomunia eucharystyczna z tymi wspólnotami nie jest możliwa. Jednak te wspólnoty eklezjalne, "sprawując w świętej Uczcie pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Pańskiego, wyznają, że oznacza ona życie w łączności z Chrystusem i oczekują Jego chwalebnego przyjścia" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 22).
1401 Jeśli według oceny ordynariusza zachodzi jakaś poważna konieczność, szafarze katoliccy mogą udzielić sakramentów (Eucharystii, pokuty i namaszczenia chorych) innym chrześcijanom, nie będącym w pełnej jedności z Kościołem katolickim, gdy dobrowolnie sami o nie proszą. Trzeba jednak wówczas, by wyznali oni wiarę katolicką w stosunku do tych sakramentów i byli odpowiednio przygotowani do ich przyjęcia (Por. KPK, kan. 844, § 4).
Oświadczenie Konferencji Episkopatu Holandii na temat niedopuszczalności interkomunii, Verklaring over intercommunie.
http://www.katholieknederland.nl/archief/rkkerk/media/kerkelijke-documentatie/index_archief_1993-2002_3733.html

Sakrament bierzmowania

Katecheza przygotowawcza do przyjęcia sakramentu bierzmowania jest podejmowana po zgłoszeniu (się) kandydatów. Okres przygotowania trwa na ogół cały rok szkolny / katechetyczny.

Sakrament małżeństwa

Narzeczeni zgłaszają zamiar zawarcia małżeństwa duszpasterzowi nie później niż trzy miesiące przed terminem ślubu (sam termin można uzgodnić wcześniej). Dokumenty potrzebne przy zgłoszeniu: dokumenty tożsamości, aktualne metryki chrztu św., odpis z aktu małżeństwa lub zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego potwierdzające planowane zawarcie małżeństwa, świadectwa ukończenia kursu przedmałżeńskiego. Narzeczeni nie mający ukończonego kursu przedmałżeńskiego odbywają go w parafii. Niezależnie od tego kursu narzeczeni odbywają w parafii trzy spotkania z zakresu poradnictwa rodzinnego. Katecheza przedmałżeńska: 

AKTUALNIE KURS ODBYWA SIE W PIĄTKI LISTOPADA- 3/10/17/24 I KONCZY SIE 1.GRUDNIA .ZAJECIA O GODZINIE 20.00 W KOSCIELE SW.RAFALA W UTRECHCIE,LICHTENBERCHDREEF 4.

DWIE KONFERENCJE PO 30 MINUT W KAZDY PIATEK.

NASTEPNA SERIA KATECHEZ W NASZEJ PARAFII- NA WIOSNĘ 2018 ROKU,PO WIELKANOCY – IV.-V.2018.

Zawarcie małżeństwa w Polsce

Jeżeli oboje narzeczeni przebywają dłużej niż 6 miesięcy w Holandii, lecz pragną zawrzeć małżeństwo w Polsce, muszą w parafii, w której aktualnie praktykują, a więc w parafii polskiej w Holandii lub w parafii holenderskiej, dopełnić wszystkie formalności czyli odbyć z proboszczem rozmowę, w czasie której wypełnia on Protokół rozmów kanoniczno-duszpasterskich przed zawarciem małżeństwa. Tenże proboszcz musi udzielić pisemnej zgody tzw. Licencji asystencji przy małżeństwie dla księdza, mającego w Polsce asystować przy zawarciu małżeństwa.Licencję ,po spisaniu protokołu -wydaje biskupstwo w Utrechcie.
NL – indien beide verloofden langer dan 6 maanden in Nederland verblijven maar hun kerkelijk huwelijk in Polen willen voltrekken dienen zij de pastoor van de parochie waarin zij thans praktiseren, d.i. de Poolse parochie in Nederland of de Nederlandse parochie, op de hoogte te stellen van hun voornemen. De pastoor vult tijdens een gesprek met de verloofden het formulier "Verklaring voor de kerkelijke huwelijkssluiting" in en verleent aan de priester in Polen een schriftelijk verlof om bij de huwelijkssluiting te mogen assisteren.

Ślub konkordatowy

http://www.planowaniewesela.pl/warto_wiedziec/slub_konkordatowy.html

Prawo małżeńskie Kościoła

Prawo małżeńskie Kościoła stawia przed wierzącymi niełatwe lecz możliwe do osiągnięcia ideały. Przy tym jest ono realistyczne, bo bierze serio człowieka z jego problemami. Doświadczenie duszpasterskie poucza, że współcześni młodzi ludzie, nawet urodzeni w rodzinach tzw. katolickich, odkładają z powodu braku osobistej wiary na czas nieokreślony zawarcie małżeństwa, zadowalając się kontraktem stanu cywilnego, kontraktem notarialnym lub inną formą konkubinatu. Kościół przestrzega przed taką praktyką, której owocem zbyt często okazuje się dominacja mężczyzny i instrumentalne traktowanie kobiety i dzieci.

Coraz częściej zdarzają się obecnie tzw. małżeństwa naturalne czyli związki cywilne dwóch osób niewierzących i nieochrzczonych. Normalnie biorąc Kościół uważa również małżeństwo cywilne za nierozerwalne. Gdyby jednak jedna ze stron później uwierzyła i przyjęła chrzest i z tego powodu stała się ofiarą patologicznych szykan ze strony współmałżonka lub rozwodu, to dla dobra jej wiary ten związek cywilny zostaje rozwiązany z mocy prawa kościelnego przez zawarcie sakramentu małżeństwa z osobą wierzącą lub nie sprzeciwiającą się wierze (tzw. przywilej wiary, przywilej Pawłowy).

Na drugim biegunie małżeńskich problemów znajduje się psychiczna niezdolność do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich, będąca następstwem psychopatii, charakteropatii, socjopatii, patologii lub nieprawidłowości osobowości. Niezdolność psychiczna może zostać zdiagnozowana przez doświadczonego psychologa lub psychiatrę po ujawnieniu się jej po zawarciu małżeństwa. Małżonkowie uzależnieni w sposób patologiczny od alkoholu, narkotyków czy innych patologii są, nawet wbrew własnej opinii, strukturalnie niezdolni do wypełniania istotnych obowiązków małżeńskich. Stwierdzona przez biegłych i orzeczona przez sąd kościelny niezdolność psychiczna stanowi obecnie najczęstą przyczynę uznania nieważności tego rodzaju "małżeństwa". Parafianie, którzy mają wątpliwości na temat ważności ich małżeństwa cywilnego lub kościelnego czynią dobrze przedstawiając duszpasterzowi okoliczności jego zawarcia, trwania i rozwiązania. W wielu przypadkach sąd kościelny orzeka nieważność patologicznych "małżeństw", umożliwiając wierzącym uporządkowanie ich sytuacji życiowej, przywrócenie miru domowego, odzyskanie spokoju sumienia i szacunku dla samego siebie. Należy liczyć się z tym, że postępowanie w kanonicznych sprawach małżeńskich może trwać ponad 2 lata, a opłata sądowa może wynieść 800 euro.

Wierzący uciekający się w sytuacji trudności małżeńskich do rozwiązania małżeństwa i zawarcia nowego związku cywilnego lub związujący się z nowym "partnerem" bez dokonywania jakichkolwiek formalności tylko pozornie rozwiązują swój problem. Wskutek utrzymywania religijnie  nieuporządkowanych sytuacji małżeńskich i rodzinnych strona wierząca skazuje się na wyłączenie ze wspólnoty eucharystycznej Kościoła. Nieuporządkowana sytuacja małżeńska powoduje u wierzących stan braku łaski uświęcającej i wyklucza z możliwości przyjmowania sakramentu pojednania, Najświętszego sakramentu oraz sakramentu chorych. Przedłużający się na wiele lat okres niedopuszczania do sakramentów świętych wywołuje stany napięcia i stresu, depresji, poczucie dyskryminacji, wyrzuty sumienia i niepokój o zbawienie wieczne.

Niektóre osoby żyjące w stanie braku łaski uświęcającej, a nie umiejące unieść ciężaru wykluczenia od sakramentów decydują się iść drogą "na skróty", przyjmując za radą lub pod naciskiem partnera niegodnie komunię świętą. Osoby takie, jeśli nie zostaną powstrzymane przed nadużyciem przez opory sumienia, duszpasterza lub otoczenie dokładają do już istniejącego nieuporządkowania dodatkową poważną winę, ciężki grzech i publiczne zgorszenie we wspólnocie Kościoła. Wiara i praktyka sakramentalna Kościoła w kwestii rozwodów, ponownych małżeństw i niemożności przystępowania do sakramentów pozostaje niezmienna i obowiązuje (wbrew przeciwnym informacjom liberałów) we wszystkich krajach, bo została określona przez samego Pana Jezusa. "Kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej" (1 Kor 11,27). Wierzący, którzy nie mogą przystępować do sakramentów, nie są jednak bynajmniej całkowicie pozbawieni dostępu do Pana Boga. Pan Bóg przychodzi do nich w Swym Słowie, w pełnionych przez nich uczynkach pokuty i miłosierdzia oraz w modlitwie, z duchową komunią świętą włącznie. Z wyjątkiem komunii eucharystycznej i innych sakramentów osoby te mogą i powinny uczestniczyć czynnie w życiu parafii i Kościoła, z którym są trwale związane przelaną krwią Chrystusa, niezatartą pieczęcią chrztu świętego i żywą osobistą wiarą.

Jeszcze liczniejsze są obecnie sytuacje, w których wierzący pozbawieni dostępu do sakramentów, rozczarowani nieubłaganą postawą Kościoła, w poczuciu źle pojmowanego wstydu przed rodziną i współparafianami "obrażają się" na Pana Boga i "nienowoczesny" Kościół, zaprzestają praktyk religijnych (modlitwy osobistej i rodzinnej, uczestnictwa we mszy św. parafialnej) i zrywają kontakt z Kościołem. W rzeczywistości Kościół otacza tych wiernych odrębną opieką organizując dla parafian żyjących w związkach niesakramentalnych specjalne duszpasterstwo indywidualne i grupowe o charakterze liturgicznym, katechetycznym, psychologicznym, pedagogicznym, itd. Ludzie zranieni mają prawo do i możliwość korzystania z duszpasterskiej pomocy Kościoła. Kościół apeluje do nich, aby wrócili do wspólnoty wiary, której stanowią ważną i nieodłączną część. Nie są oni bynajmniej wierzącymi drugiej kategorii. Przyjęcie chrztu świętego zobowiązuje ich, tak samo jak pozostałych wierzących, do miłości Boga i bliźniego, do dawania świadectwa wiary w Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela.

Więcej na temat kościelnego prawa małżeńskiego: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TA/TAI/pr_malzenskie_00.html.

Sakrament pojednania

Okazja do przyjęcia sakramentu pojednania (spowiedzi św.) u księdza proboszcza jest przed i po mszy świętej.

Komunia święta i namaszczenie chorych

Namaszczenie chorych jest sakramentem umocnienia wiernych w czasie poważnej choroby, zwłaszcza gdy towarzyszą jej leczenie w szpitalu, zabiegi i operacje. Papież Jan Pawel II zalecał regularne przyjmowanie sakramentu namaszczenia przez wszystkich chronicznie chorych: zbiorowo w parafii i w domach opieki lub indywidualnie w domu chorego. W naszej parafii pragniemy do chorych docierać z komunią św. raz w miesiącu, a namaszczenia chorych pragniemy udzielać raz w roku w święto NMP z Lourdes, obchodzone 11 lutego jako Światowy dzień chorych oraz w przypadkach nagłej poważnej choroby. 

Niebezpieczeństwo śmierci

Wiele osób postrzega namaszczenie chorych niesłusznie jako sakrament umierających lub wręcz zmarłych. Na niebezpieczeństwo śmierci i dla osób umierających przewidziane są inne posługi sakramentalne: spowiedź (generalna), komunia święta w formie wiatyku oraz odpust zupełny w godzinę śmierci. W niebezpieczeństwie śmierci rodzina winna wezwać kapłana o każdej porze dnia i nocy. Wzywając kapłana do domu chorego należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, ustawić krzyż, świecę i wodę święconą.

Pogrzeb chrześcijański

Zmarłym nie można udzielać sakramentów.

Praktykującym katolikom, a także osobom pojednanym przed śmiercią z Bogiem oraz pogrążonej w żałobie rodzinie parafia zapewnia duszpasterską posługę chrześcijańskiego pogrzebu. Miejsce i termin pogrzebu rodzina uzgadnia z zakładem pogrzebowym.

O dokonanych uzgodnieniach należy powiadomić duszpasterza, przekazując mu zarazem akt zgonu oraz omawiając z nim liturgię obrzędów pogrzebu. Jeżeli osoba zmarła nie należała do parafii -należy przedstawić zaświadczenie z jej parafii o przyjętych przez nią sakramentach lub że była ona praktykującym katolikiem. Jeżeli pogrzeb ma odbyć się na terenie innej parafii duszpasterz wystawi zaświadczenie, że osoba zmarła była praktykującym katolikiem.

Poświęcenia

Poświęceń medalików, krzyży i innych przedmiotów kultu religijnego duszpasterz dokonuje po mszy świętej. Błogosławienstwo domów (tradycyjna "kolęda"),ma miejsce po Nowym Roku i trwa zwyczajowo do 2.lutego.Umawiamy sie z ksiedzem na wizyty indywidualnie.